Ramazan'da aklıma düşenler

Eylülle birlikte sıcakların verdiği mahmurluk ta yavaş yavaş üzerimden gitmeye başladı. Şimdi dışarıda yağmur da yağıyor, hafif serin ortalık. Sanki şehirdeki tüm martılar karşı apartmanın çatısında toplanmışlar. Oysa denize 10 dakikalık yürüme mesafesi kadar uzakta evimiz. Martılar yağmur molası için neden karşımızdaki apartman çatısını seçmişler anlamadım.

Daha anlayamadığım o kadar çok şey var ki. Her ne kadar sevmiyorum, artık bıktım desem de iletişimcilik kanıma işlemiş, yavaş yavaş dünyayı kimin hangi reklamı çektiği, hangi etkinliklerin hangi sponsorları kaptığı şeklinde algılamaya başladım. Ve reklamlar mercek altına alınmaya başlandı yeniden.

Kültür olarak oruç tutanlar karşısında yemek yememeğe özen gösteririz. İnançlarına saygı gösterir ve akıllarına yemeği getirerek, durumlarını daha da zorlaştırmak istemeyiz. Ancak pek çok gıda firması gün boyu reklam bombardımanı yaparak, ramazanı ve iftarı kullanıp duruyor. Hatta pazarlama planlarında ramazan dönemi özel bir yer tutuyor belli. Bu kültürümüzle çakışmıyor mu 1, etik mi 2? Milletin karnı zaten iyice aç, ne görse canı iyice isteyecek. Bu mudur pazarlama stratejisi?

Ülkede içki bu kadar hassas bir yerdeyken, bir rakı firmasının son gönderdiği basın bülteninin ramazanla çakışmasına ne demeli? Rakı balık mevsimi gelmiş. 15 gün bekleyemez miymiş?

Her türlü denetim ve sansüre karşı olduğum gibi; çocuklara yönelik propoganda, çocukları kullanarak yetişkinlere yapılan duygu sömürüsü ve orucu kullanarak ağızları sulandırıp satış artırma taktiklerinin de karşısındayım. Bu konularda reklamla ilgili kurumlar etik kodları oluşturmalı bana göre. Ya da bizler ramazanı kullanan reklamlarda gösterilen ürünleri satın almayabiliriz. O zaman firmalar da pazarlama planlarını revize ederler.

Ama biz bir araya gelmeyi daha öğrenemedik ki. Bilinçli tüketiciler olmayı da öğrenemedik. Bilinçli yaşayan olmaya sıra daha hiç gelemedi.