Yeni bir başlangıç

En sonunda, bir iki sayfalık yazılar dışında, roman yazmaya da başlayabildim. Ne zamandır istiyordum.Bir kurgu yapsam, kafamda karakterler yaratsam ve yazsam, neredeyse soluk almayı unutarak. Geçende mayışmış, boş boş televizyona bakarken, Rita Hayword'ın bolca dans ederek, oynadığı filmi izlerken buldum hikayeyi. Film çok saçmaydı, bir peri bir türlü güzel eserler ortaya çıkaramayan bir müzisyene ilham veriyor. Filmin adı da İlham Perisi. Arada bir konuşsalar da, klasik 50'li yılların Amerikan filmlerinde olduğu gibi, şarkı söyleyip, dans ediyorlar. Ne güzel kadın diye bakıyordum filme, sonra aklıma konusu geldi kitabın. Filmle ilgisi yok bulduğum konunun, ama İlham Perisi'ni mi çağırdım filmdeki gibi bilemiyorum.

Blogu aksatacağını sanmıyorum, çünkü gün içinde öyle doluyorum ki; bazen medyadaki bir haberden, bazen çevremden, bazen de kendi kendimi gaza getirerek. Gündelik olarak boşalma, şarj durumları gerekmeye devam edecek gibi görünüyor.

Diğer yandan ilk kitabın en zorlayıcı tarafı, insanın kendisinden bi haber oluşu. Yetenek var mıdır, yok mudur? Okuyan çıkar mı? Barbara Cartland vari mi olur yoksa? İnsan psikolojisini anlamış mıyımdır, yoksa benim bildiğimden öte ne dünyalar, ne derinlikler vardır da bihaber basit bir yaşamı mı sürdürmüşümdür? Bir sürü soru beliriveriyor kafada. En iyisi sadece yapmak istediğini yapmak şu hayatta. Bir şeylerin senden, parmaklarından akıp gitmesine izin vermek. Yoksa zihin sanki seni engellemek için binbir bahane bulmaya hazır.

Bu arada her insanın yazar olduğunu düşündüm. Hepimiz kendi hayatlarımızı yazmıyor muyuz? Yakınımıza aldığımız karakterler, içinde bulunduğumuz ortam tüm yaratıcılığımızı gösteriyor. Yazdığımız en güzel kitap, kendi hayatımız.